Bierzesz witaminy A, D3, E i K2? 9 na 10 osób robi to źle! Oto prawidłowe proporcje! Hubert Czerniak

Czerniak odrzuca standardowe normy GIS i rekomendowane dzienne spożycie. Opiera się na przesłankach ewolucyjnych i obserwacjach z weterynarii (preparaty dla zwierząt mają więcej A niż D3). Wielokrotnie akcentuje, że D3 to hormon, a nie zwykła witamina, i że jej niedobór jest powszechny z powodu braku słońca i złej diety. Przytacza spektrum dowodów – od schizofrenii po osteoporozę – by uzasadnić potrzebę „nasycania” organizmu. Opisuje, że u pacjentów dializowanych podaje się dopiero 2000 IU, co on nazywa śmieszną dawką, sugerując, że dopiero 100 000 IU przynosi pełny efekt kliniczny. Nie przedstawia własnych badań, lecz wskazuje na anegdoty (kobiety z delikatną skórą po E, ustępująca łuszczyca po D3). W tle rysuje się model, w którym witaminy ADEK mają działać synergistycznie: D3 uruchamia transkrypcję genów, A zapewnia prawidłowe różnicowanie tkanek, K2 kieruje wapń do kości, a E chroni lipidy przed utlenianiem. Jego zdaniem, każdy, kto bierze te witaminy osobno i w niskich dawkach, postępuje nieskutecznie.

Czerniak podaje prosty wzór: podziel liczbę jednostek D3 przez 10-20. Wyjaśnia, że D3 zwiększa wchłanianie wapnia, a K2 decyduje o tym, gdzie ten wapń trafi. Bez K2 efekt „wzmacniania kości” może być odwrotny. To przesłanie krótkie, ale stanowi rdzeń jego filozofii suplementacji.

Czerniak podkreśla, że preparaty dla zwierząt zawsze zawierają więcej A niż D3, co traktuje jako dowód na wyższe zapotrzebowanie. Krytykuje standardowe multiwitaminy, gdzie proporcje są odwrotne. Jego prosty przelicznik eliminuje domysły. Wskazuje na pierwszy objaw niedoboru: szorstkość skóry, którą można wyczuć bez badań.

Ekspert podkreśla, że większość preparatów standaryzuje się na α-tokoferolu, ignorując pozostałe izomery. Tymczasem w naturze witamina E występuje jako rodzina ośmiu związków. Powołuje się na opinię seniorek opisujących poprawę jakości skóry po przyjmowaniu pełnego spektrum w gramowych ilościach. Dawkę 3 g uznaje za bezpieczną, nie odnosząc się do badań nad krzepliwością.

Czerniak łączy dwie zasady: rozpuszczone w tłuszczu (nie suche) oraz poranne podanie. Mówi, że duża dawka D3 wieczorem może uniemożliwić zaśnięcie, co potwierdza doświadczenie pacjentów. Zaleca, by szukać preparatów w kapsułkach olejowych lub dodawać do posiłku z masłem, jajkami itp. To prosta, ale konsekwentnie podkreślana reguła.

Czerniak podchodzi do solarium poza paradygmatem ryzyka nowotworowego. Traktuje je jak źródło światła analogiczne do słońca. Zapewnia, że każdy odczuje poprawę nastroju, choć nie potrafi wyjaśnić mechanizmu. Zachęca do osobistego eksperymentu. W sytuacji, gdy w Polsce odradza się solariów, to kontrowersyjna rekomendacja.

Czerniak opisuje przypadki, w których łuszczyca cofa się „nagle” po rozpoczęciu wysokich dawek D3, nawet zniszczone paznokcie i stawy – choć te ostatnie powoli. Podkreśla, że standardowe leczenie często zawodzi, a D3 może przywrócić skórę do normy. Nie cytuje badań, bazuje na własnych obserwacjach klinicznych.

Czerniak przedstawia witaminę D3 niemal jak panaceum na choroby autoimmunologiczne, neurologiczne i nowotwory. Uważa, że konwencjonalne dawki (np. 2000 IU przy dializie) są śmiesznie niskie i że aby osiągnąć efekt terapeutyczny, należy dostarczać 100 000 IU. Nie wspomina o hiperkalcemii ani toksyczności, zakładając, że przy odpowiedniej proporcji z K2 i A takie dawki są bezpieczne. Na poparcie podaje: zauważono odwrotną korelację między poziomem D3 a schizofrenią, autyzmem, chorobami autoagresyjnymi oraz wpływ D3 na szlak WNT w raku jelit. Twierdzi, że u chorych na łuszczycę duże dawki D3 cofają zmiany skórne i stawowe (stawy – rok, półtora, nawet dwa lata). Podobnie kobiety seniorki przy dawkach witaminy E do 3 g miały skórę jak niemowlę. Sugeruje, że normy prawne (GIS) nie uwzględniają prawdziwych potrzeb fizjologicznych.

Mówi o słońcu i solarium jako naturalnych źródłach witaminy D3. Podkreśla, że solarium nie tylko daje D3, ale ma nieznany wpływ na psychikę: „Na jakiej zasadzie? Nie mam pojęcia. To działa.” Zachęca do eksperymentu: „Idźcie jesienią zimą, gdy jest pochmurna pogoda do solarium. Zobaczycie jak wam się nastrój poprawi.” Nie przytacza badań; opiera się na własnym przekonaniu, że efekt jest szybki i istotny. Całkowicie pomija ryzyko nowotworów skóry, kontrastując z medycyną opartą na dowodach.

Witamina A odpowiada za skórę, śluzówki, oczy, uszy, jamę ustną i drogi rozrodcze. Czerniak przekonuje, że przy niedoborze retinolu skóra staje się szorstka, więc „Nie potrzebujecie robić badań. Dotknijcie swojej skóry.” W ten sposób zachęca do samodzielnej diagnostyki. Brak tu dyskusji o innych przyczynach suchości skóry, jak niedobory niezbędnych kwasów tłuszczowych czy odwodnienie. Traktuje tę prostą obserwację jako wystarczający wskaźnik do rozpoczęcia suplementacji dużymi dawkami A.

Opisuje, że bakterie odpowiedzialne za fermentację produkują witaminę K2 i pozostają w zalewie; sam ogórek to jedynie cellulose. Dlatego „najważniejszą rzeczą w kiszonkach jest woda.” Zaleca picie płynu z kiszonek jako sposób na naturalne pozyskanie K2, zamiast polegania wyłącznie na suplementach. To sugestia, która zmienia nawyk spożywania tylko warzyw fermentowanych.